یکشنبه 8 آذر 1343 / 24 رجب 1384 / 29 نوامبر 1964
1 بازدید
اعتراض زندانی نهضت آزادی
محمد بسته‌نگار، زندانی نهضت‌آزادی امروز در نامه‌ای به رئیس دادگاه عادی شماره 1 دادرسی ارتش یک بار دیگر به روند انتخاب وکیل تسخیری برای خود اعتراض کرد. او در این نامه نوشته است: امروز که اینجانب را برای چندمین بار جهت انتخاب وکیل به دادگاه احضار فرموده‌اید متأسفانه به خلاف انتظار، سرکار سرهنگ صالحی را به عنوان وکیل تسخیری به اینجانب معرفی می‌نمایید در حالی که اینجانب طبق قانون دادرسی ارتش، سرتیپ مسعودی، سرکار سرهنگ دکتر علمیه و سرکار سرهنگ عزیزالله امیررحیمی را به عنوان وکلای مدافع خود به دادگاه معرفی نموده‌ام و وکالت آنان از نظر قانون مانعی ندارد و تعیین وکیل تسخیری برای متهم در صورتی است که او عاجز از انتخاب وکیل باشد. این عمل دادگاه مخالف نص صریح قانون اساسی و قوانین دادرسی ارتش و اعلامیه جهانی حقوق بشر می‌باشد. وی سپس با اشاره به اطلاعیه حقوق بشر که دولت ایران نیز آن را تصویب کرده تأکید می‌کند که دستگاه حاکمه ما به عنوان یکی از جوامع قبول کننده این اعلامیه تظاهر می‌نماید و شما در یک چنین اوقاتی آشکارا مواد و نصوص آن را زیرپا می‌گذارید و حق دفاع آزاد را از متهم سلب می‌نمایید. از نظر آن ریاست پوشیده نیست که در چهار دیواری این دادگاه فقط مصرحات قانونی است که می‌تواند حاکم بر سرنوشت من، که به نام متهم و شما که به نام دادرس هستید بوده باشد. بسته‌نگار خطاب به رئیس دادگاه یادآور می‌شود که من اجرای حقوق و حدودی را که اصول و مبانی اسلام و قانون اساسی ایران و اعلامیه جهانی حقوق بشر و قوانین جاریه مملکتی برای متهم در نظر گرفته مطالبه می‌کنم، شما هم باید فقط طبق مندرجات آن به من ارائه تکلیف بفرمایید. اعلام و نصب سرکار سرهنگ صالحی به عنوان وکیل تسخیری بر خلاف ماده 182 قانون دادرسی و کیفر ارتش است، بنابراین مورد قبول اینجانب نخواهد بود و بدیهی است تا وقتی که حقوق مشروع و قانونی اینجانب در انتخاب وکیل از طرف دادگاه رعایت نشود، دادرسی را غیرقانونی و دادگاه را فاقد صلاحیت دانسته و از قرائت پرونده خودداری می‌نمایم.[1]
نارضایتی اعضای حزب ایران نوین از نخست‌وزیر
اطلاعات داخلی ساواک خبر داد که اعضای حزب ایران نوین و نمایندگان عضو فراکسیون پارلمانی آن حزب از اینکه حصنعلی منصور نخست‌وزیر در مورد افزایش بهای نفت و بنزین قبلاً با آنان هیچگونه مشورتی ننموده است ناراضی می‌باشند. بر پایه این خبر، دکتر کلالی رئیس تشکیلات حزب و نماینده مجلس شورای ملی در این زمینه با یکی از دوستان خود مذاکره و از اینکه از طرف دولت مشاوره‌ای در این باره با نمایندگان عضو حزب نشده اظهار ناراحتی کرده است.[2]
وعده کاهش نرخ بهره در بازار
در مورد نرخ بهره در بازار، منابع مطلع اظهار داشتند که به زودی از میزان نرخ بهره در بازار حدود 3 تا 5 درصد کاسته می‌شود. گفته می‌شود که علت این امر به واسطه افزایش سرمایه‌گذاری دولت در امور عمرانی و ساختمانی و افزایش پرداخت وام ساختمانی و وام‌های بازرگانی توسط بانک‌ها و افزایش پول در جریان و ایجاد اعتماد در بازار تهران و شهرستان‌ها است. در حال حاضر نرخ بهره برای معاملات عادی در بازار تهران و شهرستان‌ها بین 12 تا 21 درصد می‌باشد. البته معاملات بزرگ با وثیقه‌های بسیار معتبر با نرخ دو شاهی (صدی 12) به بالا معامله می‌شود. نرخ سه شاهی و نیم (صدی 21) برای معاملات کوچک و بدون وثیقه (با سفته و اوراق بهادار) و یا با وثیقه کم ارزش می‌باشد. نرخ متوسطی که هم اکنون برای معاملات بازرگانی در تهران بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد 15 تا 18 درصد می‌باشد. یعنی به تدریج با رفع رکود و توسعه امور اقتصادی، اعتماد به بازار باز می‌گردد. در سال گذشته به واسطه رکود اقتصادی و عدم اعتماد، نرخ بهره در بازار بالا بود و اکثر معاملات به طور نقدی انجام می‌شد. در حالی که هم اکنون معاملات اقساطی به تدریج رایج می‌شود.[3]
تمجید مطبوعات از اقدامات اقتصادی دولت
همزمان با تحرکات دولت در حوزه اقتصاد و افزایش قیمت‌ها، جراید نیز به تمجید از اقدامات دولت زدند و رخدادهای جاری را مقدمه‌ای برای پیشرفت کشور تعبیر کردند. از آن جمله روزنامه بورس نوشت: ما پس از یک دوره فترت و رکود چند صد ساله، دوره‌ای که ملل راقیه جهان به سرعت پیش رفته‌اند و متأسفانه ملت ایران بر اثر بی‌لیاقتی زمامداران وقت و حکومت فئودالیسم در خواب غفلت غنوده بوده است، اینک یک مرحله جهش تاریخی را برای جبران عقب‌ماندگی‌ها و احراز مقام شامخ خود در میان خانواده ملت‌ها آغاز کرده‌ایم و برای نیل به این مقصود باید هرگونه مشقت و فداکاری را تحمل کنیم زیرا اگر امروز به فکر پی‌ریزی یک سیستم اقتصادی و اجتماعی سالم و نیرومند نباشیم، خودمان و نسل‌های بعدی در آینده با مشکلات لاینحل و خانمان برانداز مواجه خواهیم شد. این روزنامه با مقایسه ایران با آلمان و فرانسه و انگلیس پس از جنگ می‌نویسد: تحمل مشقات و روح فداکاری و پشتکار و اعتماد به نفس و روشن‌بینی است که ملت‌ها را از گرداب مذلت به مراحل رشد و سعادت رهبری می‌کند و ملت ایران نیز از این امر مستثنی نیست. همان طور که نخست‌وزیر اعلام کرد ما برای پیشرفت باید کلیه امکانات مادی و انسانی مملکت را تجهیز کنیم و این احتیاج به گذشت و فداکاری مداوم دارد. ایجاد صنایع جدید و بالا بردن سطح تولیدات صنعتی و کشاورزی، تأمین زندگی جمعیت روز افزون مملکت و آمادگی برای زندگی شرافتمندانه در آینده، امروزه دیگر با تعارف و تن‌پروری و خوشگذرانی امکان ندارد. این کار برنامه و سرمایه و کار و فعالیت شبانه‌روزی لازم دارد و تردید نیست که انجام برنامه‌های انقلابی که در مقیاس مملکتی اجرا می‌شود، روحیه و طرز فکر مردم را نیز به کلی عوض می‌کند و ملت ایران را در جهادی که برای ترقی و تعالی و پیشرفت آغاز کردند مبارزتر می‌سازد. تاریخ و نسل‌های آینده از کسانی که امروز به خاطر سربلندی ملت ایران مجاهده و مبارزه می‌کنند تجلیل خواهد کرد.[4]
دیدار نمایندگان کنفرانس توسعه صنایع پتروشیمی با شاه
ظهر امروز نمایندگان کشورهای شرکت کننده در کنفرانس توسعه صنایع پتروشیمی در کاخ مرمر با محمدرضا پهلوی دیدار کردند. شاه در این دیدار با اشاره به پیشرفت‌های صنایع پتروشیمی گفت: گرچه مواد خام مورد احتیاج صنایع پتروشیمی به مقدار زیادی در کشورهای در حال توسعه وجود دارد، مع‌هذا توسعه صنعت پتروشیمی در این کشورها تا کنون سریع نبوده و سهم عمده این پیشرفت نصیب کشورهای صنعتی شده است. وی افزود: موقع آن رسیده که برای پیشرفت و توسعه صنایع پتروشیمی در دنیا، کشورهای بزرگ و پیشرفته دوش به دوش کشورهای در حال پیشرفت گام بردارند و دامنه همکاری‌های علمی و فنی خود را وسعت دهند. وی در پایان مدعی شد: ما از راهی که به بهتر زیستن مردم دنیا منتهی می‌گردد فاصله بعیدی نداریم و من اطمینان دارم که با ادامه همکاری‌های علمی و فنی بین کشورهای جهان و تشکیل چنین کنفرانس‌هایی به زودی خواهیم توانست به سطح زندگی مرفه و آسوده نایل گردیم.[5]
پی‌نوشت‌ها:
[1]. رادنیا، عباس، مقاومت در زندان، تهران، ق‌ل‌م، ۱۳۷۷، ص 408.
[2]. حزب ایران نوین به روایت اسناد ساواک، ج اول، تهران، مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات، ۱۳۸۵، ص 489.
[3]. روزنامه بورس، ش 805، 8/9/1343، ص 1 و 6.
[4]. همان.
[5]. روزنامه پست تهران، ش 3346، 9/9/1343، ص 1 و 7.
